"als het zo doorgaat red ze het niet"

"maar is er dan geen enkele mogelijk heid dat ze het anders red?"   ik hoor m'n moeder wanhopig tegen de dokter praten,ze maakt zich zorgen dat voel ik.  kon ik maar even tegen dr zeggen hoe veel ik van dr hield. ik probeerde te praten maar het zuurstof gebrek in m'n lichaam liet dat niet toe."ze is wakker". hoor ik de dokter zeggen,bijde vrouwen komen meteen naar me toegelopen.

"goeiemiddag alison,nou je ziet iets minder blauw dat is een goed teken"zegt de dokter met een lieve glimlach maar met bezorgde ogen."we moeten"gaat de dokter verder "straks ff met je praten,je moeder en ik"

het voelde alsof mijn toch al zwakke hart het begaf.......ik hoef toch zeker niet terug?!

ken je dat?

van die avonden waarvan je zou willen dat ze nooit zouden eindigen?

kaarsen,bijna opgebrand.

wijnglazen waar nog maar een heel klein randje van de bloedrode drank in zit,en twee naakte lichamen,bezweet van de inspanning tegen elkaar aan.     

avonden duren niet eeuwig,warm en behagelijk zie ik dat de zon schijnt en probeert door de gordijnen heen te dringen.de douche word aangezet,warm,heel warm.

het water glijdt van m'n lichaam af en de huid op m'n borsten is rood van het hete water.ik schuid m'n haren uit en droog m'n lichaam af.in de spiegel zie ik zijn gezicht,hij staat achter me.

een paar tedere kusjes in mijn nek doen me beseffen dat niet alleen avonden mooi kunnen zijn,dit word een GEWELDIGE dag!